Een alternatief op uurtje-factuurtje: waardebepaling achteraf. Degene die de dienst afneemt bepaalt na afloop wat de dienst waard is geweest. De waarde kan uitgedrukt worden in geld, maar leuker is in vorm van goederen of in een dienst waaraan de dienstverlener behoefte heeft. Een meer volledige en leuke uitleg vind je bijvoorbeeld op het weblog van Sanne Roemen.
Leuke theorie, maar hoe gaat dat nou in werkelijkheid? Mijn eerste aanraking met waardebepaling achteraf vond plaats na afloop van een durftevragen sessie (daarover later meer!!). Nils Roemen, de begeleider van die sessie, heeft een wishlist online staan en het leek mij tof om hem iets van zijn lijstje te geven. Zo gezegd zo gedaan. Samen met de anderen van die sessie hebben we onze financiële krachten gebundeld, een mooie beamer aangeschaft en deze aan Nils overhandigd.
En dat was zo gaaf! Het enthousiasme van de medesessiegangers, de geweldige manier waarop de beamer in ontvangst werd genomen, de gave reacties achteraf, weten dat je ècht iemand blij hebt gemaakt: heerlijk!! Hier word ik echt blij van!
Zo. En nu ga ik me verdiepen in de Wet van Sinterklaas (Rob de Best‘s vertaling over waarom iedereen een verlanglijstje moet hebben).
