je had gereageert op mijn vraag op durf te vragen en wow wat leuk en goed van jou zeg raak zowaar geinspireert wil wel met je brainstormen daarover.

warme groet jeanne

Dankjewel voor je antwoord. Leuk iemand die meedenkt! :)

Amateur vind ik meer een aanduiding voor het feit of je professioneel of niet met je bekwaamheid bezig bent. Daarbij lijkt het of er kwaliteitsverschil in het woord verscholen zit. Een professioneel schilder. Of een amateur schilder. Een professioneel fotograaf. Of een amateur fotograaf. Een amateur kan net zo goed zijn als een professional. Maar het woord amateur doet vermoeden dat de professional iets beter is in het beoefenen van z’n bekwaamheid. Taaltechnisch klopt het natuurlijk wel, maar ik denk dat de meeste mensen zo denken.

Nog een leuke. Ik heb gemerkt dat wanneer je jezelf een titel geeft, bv. fotograaf of kunstenaar, dat ontwikkeling binnen dat vakgebied beter of sneller lijkt te gaan. Het lijkt alsof je meer zelfvertrouwen krijgt en dat anderen jou dan ook ineens als de fotograag of als de kunstenaar zien.

Jezelf amateur noemen, geeft wel een bepaalde marge waarin dingen verkeerd mogen gaan. Met deze titel geef je dat als het ware ook aan aan de buitenwereld. Voor sommigen misschien helemaal niet zo erg. Maar aan de andere kant, professionals maken ook wel eens fouten. Mensenwerk is nooit foutloos.

En inderdaad, hier zijn nog niet veel reacties. In real-life en via de mail wel ‘n paar gehad.

Groetjes,
Charlotte

Ik snap je comment wel hoor. Maar zoals gezegd: ik ben nog steeds even vrolijk :)

En een beetje om al die vakjes in m’n schreenshots te verklaren :)

Volgens mij heeft het te maken met jurisprudentie. Als zij dit goed bedoelde initiatief toe zouden laten, dan hebben ze bij een toekomstig slecht bedoeld initiatief geen poot om op te staan. Om diezelfde reden klaagt Apple scholen en fruitwinkels aan wanneer hun logo een appel bevat. Dat heeft niets met gevoel en mening te maken, maar met wetgeving en bescherming van het merk.

Ik zie weleens mensen iets op straat gooien. Dan denk ik: “Moet dat nou?” Wie denk je dat dat op gaat ruimen? Maar ik zeg er nooit wat van.

Ik stoor me regelmatig aan mensen die zonder koptelefoon muziek op hun mobiele telefoon aan hebben staan. Ik heb er 2 keer iets van gezegd. De eerste keer begon de buschauffeur met een verzoek om ‘m uit te zetten en het (Turkse) meisje zei ja, maar deed nee. Het leidde tot een ruzie in de bus waarop een vrouw zelfs zei ‘Ga toch terug naar je eigen land!’ Pff waar zijn we dan mee bezig? De tweede keer leidde het tot een gesprek. Of ik hun muziek dan niet mooi vond en welke muziek ik wel mooi vond.

Treincoupés hebben tegenwoordig vaak stiltestickers. Waarom, ik weet het niet. Vervolgens stoor ik me dan weer aan mensen die hardop gaan zeuren tegen anderen dat ze stil moeten zijn. Eén keer zei een man het behoorlijk bot tegen een jonge meid. Ze schrok, liep weg en kwam weer terug om te zeggen dat hij het wel op een wat prettigere manier had mogen vragen (hij begon met ‘Zeg, kun je niet lezen wat hier staat?!’). Vervolgens ging hij een discussie met haar aan van enkele minuten. Waarop ik in discussie ging met deze man over waarom hij in discussie ging over stilte in een stiltecoupé. Het werd een mooi verhaal om over te twitteren. :)

Ik zie ook weleens mensen die hun kind of hond een tik geven. Ik hou er echt niet van, maar heb er nog nooit iets van gezegd.

Zoals gezegd: lastig. Wie ben ik om te zeggen wat iemand wel of niet mag doen? Ik rij ook weleens door rood op de fiets, ik fiets ook weleens op de stoep, maar een kind of hond slaan doe ik niet. Echter heb je geen idee van de emotionele staat van die persoon op dat moment, of van zijn of haar achtergrond.

Ik heb pas iemand horen zeggen dat we in Nederland een gedoogstaat in de hand houden. We vinden het niet nodig om iets te zeggen van een kleine overtreding, of durven dat niet, en zo gaat het langzaam van kwaad tot erger. Tot iemand niet meer in de hand te houden is. Of iets, kijk maar naar Inholland. Daar begon het met kleine dingen en vervolgens werden er op kosten van het publieke geld lease-auto’s en snoepreisjes naar het buitenland gekocht.

Tja, waar trek je die grens?

Zo heb ik laatst juist wel de kinderen achter de dranghekken bij AH aangesproken (dierenkwartet). Een ergernis van mij. Heb gevraagd of ze even een momentje hadden en ter sprake gebracht of ze, als ze later geld verdienen, ook wat aan goede doelen en bijv zwervers/bedelaars gaan geven. Na hun antwoord in koor > “NEUH!” Heb ik toegelicht dat ze nu ook om iets vragen wat van mij is etc. Eén meisje was al snel om en zei: “Ik geef die mevrouw eigenlijk wel gelijk.” En zo hebben we nog even van gedachten gewisselt. En sommige veranderde van mening. Anderen niet. Erg leuk!
De volgende keer herkende een paar kids me en riep een mannetje: “Ik ga toch wel een geld geven hoor als anderen het hard nodig hebben.” Hij vulde het aan met: “Af en toe… Denk ik… Een klein beetje dan.”

Daarnaast fiets ik ook wel eens op de stoep en dan is het fijn als men een stapje opzij doet. (Als ik met de fiets in de hand op de stoep had gelopen hadden ze dat ook moeten doen.)

Ik hoop dat ik er in de zomer ook bij kan zijn, superleuk initiatief.
En we verzinnen wel een spel ofzo voor spontane interacties. En als eenmaal de zon ondergaat kunnen we altijd nog Weerwolven van Wakkerdam spelen ;-)

Zou het niet mooi zijn als dat voortaan altijd kan? Dat je mensen ziet picknicken in Gouda, op een Maaslanderkleedje natuurlijk, en dat je dan weet dat het OK is dat je erbij komt zitten… Sterker nog, dat je afgaat als je voorbij fietst zonder af te stappen voor op z’n minst een praatje.

We gaan vast een mooie zomer tegemoet in Gouda!

Groetjes,

Bob Houkes
Kaldi koffie & thee
Markt 75 Gouda